Onzeker: Hoe ik werk aan mijn onzekerheid

Sinds een tijdje bezoek ik een psycholoog om bepaalde dingen te verwerken. Waarover vertel ik liever niet, maar ook werk ik aan mijn onzekerheid. Onzekerheid speelde altijd wel een grote rol in mijn leven. Ik vind het lastig om bv knopen door te hakken, mijn eigen mening te uiten en soms voor mezelf op te komen. Ook was ik vaak onzeker tijdens mijn stage. Dit komt omdat ik bang ben dat ik het niet goed doe. En  ik wil het juist  allemaal goed doen. Twee weken geleden had ik weer een afspraak waar we bespraken wat ik wel doe door mijn onzekerheid en wat niet. Om mijn onzekerheid aan te pakken  heb ik twee opdrachten gekregen:

  1. Niet meer om bevestiging vragen.
  2. Niet uitstellen.

Dit zijn twee dingen die ik goed kan toepassen bij het schrijven van artikelen. Ik vroeg namelijk eerst aan mijn vriend wat hij van mijn artikelen vond en als het goed was, plaatste ik het. Zo niet, dan begon ik te piekeren over het artikel, want ik wel het graag goed doen. (Perfectionisme is een slechte eigenschap van mij). Daardoor ging ik het uitstellen, waardoor het langer duurde voor het online kwam. En als het dan online staat wil ik heel graag weten wat anderen van het artikel vinden.

Verslagen voor school stelde ik ook altijd uit tot op het laatste moment omdat ik niet goed wist hoe ik moest beginnen. Ik was onzeker of het dan wel goed was. Als ik dan eindelijk begon met verslagen schrijven had ik veel stress omdat ik dan te weinig tijd had. Ik vroeg meestal aan medestudenten of ik hun verslag as voorbeeld mocht gebruiken. Dan kon ik tenminste weer verder. Meestal haalde ik het wel, maar soms ook niet en dan ging voor de herkansing, waarbij ik het weer tot het laatste moment uitstelde.

Om bevestiging vragen:

Nu laat ik mijn vriend alleen mijn artikelen lezen om ze te controleren op spelfouten. Wel was het erg lastig om niet te vragen, wat hij er van vond. Nu ben ik er meer aan gewend om niet om zijn mening te vragen. Maar toen ik een rugtas kocht, wilde ik toch graag weten wat hij ervan vond. Hij heeft het wel gezegd uiteindelijk, maar ik merkte wel dat zij mening er niet meer toe deed omdat ik de nieuwe rugzak toch veel beter vond dat mijn oude rugzak. De oude rugzak heb ik trouwens inmiddels verkocht.

Wat mij ook opviel wanneer ik anderen om bevestiging vroeg, is dat het nog niet voldoende was. Ik bleef twijfelen en onzeker. Als voorbeeld weer de rugtas: Ik was er al maanden lang naar aan het kijken, maar ik was steeds aan het twijfelen of ik die rugzak wel moest kopen. Ergens wist ik wel dat ik hem heel graag wilde hebben, maar ik moest bevestigd of ik het wel mocht kopen. Klinkt heel raar. Ik weet het.

En ook wanneer je anderen om bevestiging vraagt, kun je ook weer feedback krijgen, waarmee je je zelf maar weinig kan, of juist heel veel. Dus dat vind ik ook niet altijd even handig.

Anderen kunnen niet voor jou bepalen wat goed is, dat moet je zelf doen.

Nu ik dit weet, vraag ik geen bevestiging meer aan anderen. Nu plaats ik gewoon artikelen om mijn blog en twijfel ik een stuk minder aan mijzelf.

Uitstellen:

Om aan het uitstellen te werken maak ik voor mezelf een to do lijstje met de dingen die ik moet doen. Dat helpt enorm, doordat ik het daarna kan afvinken.

Wat ook helpt is om het als eerste te gaan doen of om er een tijdslimiet aan te verbinden. Je kunt dan de tijd kort houden. Bijvoorbeeld een uurtje studeren. Dan weet je dat je het binnen een uur klaar moet zijn. Dus dan moet je er wel aan beginnen. Dit werkt voor mij heel goed.

Ben jij onzeker? En hoe heeft het effect op jou leven? Wat doe jij eraan? Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Bron uitgelichte afbeelding (bovenaan): Pixabay 

6 gedachten over “Onzeker: Hoe ik werk aan mijn onzekerheid”

  1. Hihi ik blijf ook om bevestiging vragen en dan vooral van de mensen waarvan ik hou.
    Voor de rest heb ik een sociale vaardigheidstraining gedaan. Het gaat nu stukken beter.

  2. Hoi Rosita!
    Leuke blog en ergens ook heel herkenbaar 😉
    Het leven is als een kathedraal, je bouwt wat op, er stort wat in en dat bouw je weer op maar dan beter. Wat kan er fout gaan?

    Groet,
    Kris

    • Mee eens, Heel mooi geschreven ook! Er kan ook in principe niks fout gaan en je kunt fouten meestal herstellen en ervan leren. Maar het is de angst om dingen fout te doen.

  3. Ja hoor, ik herken het ook.
    Ik heb ruim 20 jaar een Japanse Krijgskunst gedaan, dat heeft mij enorm geholpen om sterker in mijn schoenen te staan, op verschillende vlakken.
    Verder leerde ik dat je groot wordt van vallen en opstaan. Kijk maar naar kinderen. Die doe niets anders en iedereen vind dat normaal. Waarom zou dat niet meer mogen als je volwassen bent.
    Verantwoordelijkheid nemen voor je daden is belangrijk. Of het nu goed uitpakt of niet. Je intensie is om het goed te doen en als het dan ziet goed uitpakt is dat jammer, maar wel een leermoment. Zo wordt je ouder en wijzer en minder onzeker.
    Overigens help dat eeste ook om minder onzeker te zijn, ouder worden, geef het tijd. Het komt goed. Je bent goed bezig, dat is voldoende.

    • Dankjewel voor je reactie. Hoe heeft de Japanse Krijgskunst jou sterker gemaakt?
      En bedankt voor je mooie inzichten, deze zal ik zeker meenemen. Verantwoordelijkheid nemen vind ik ook erg belangrijk inderdaad. Ik heb de afgelopen maand heel veel geleerd sinds ik dit artikel heb geschreven. Samen met de psycholoog en door het schrijven van dit blog, ben ik tot verschillende inzichten gekomen, waardoor het steeds beter gaat. Ik durf nu ook meer mezelf te zijn en dat ook te laten zien.

Plaats een reactie

Deze website plaatst cookies om goed te kunnen werken. Voor meer informatie en instellingen, lees de privacyverklaring.