Het nieuwe jaar is begonnen. Voor veel mensen de tijd om voornemens te maken, doelen te stellen en vooruit te kijken. Voor mij gaat 2026 vooral over iets meer oog hebben voor elkaar en kijken naar het grotere geheel.
Ik vind dat we als samenleving de afgelopen jaren erg achteruit zijn gegaan: grote ego’s aan de macht, polarisatie, ongenuanceerd oordelen over elkaar en vooral aan jezelf denken: “boeien, zolang ik het maar goed heb.” En de grote ego’s in de politiek maken daar weer handig gebruik van.
De jaarwisseling
Een voorbeeld hiervan is de jaarwisseling: Veel mensen wilden nog een keer flink vuurwerk afsteken, met als gevolg dat we een hele extreme jaarwisseling hebben gehad. Ik vond het persoonlijk ook verschrikkelijk, want ik heb door cerebrale parese nogal heftige schrikreacties en schrik snel. Met dat vuurwerk was dat een ramp. Door het vuurwerk heb ik pijn en spanning in mijn lichaam en het duurt nog even voordat ik daarvan ben hersteld. Mijn ervaring is dat mensen daar maar weinig begrip voor kunnen opbrengen, want het is nou eenmaal traditie.
En als mensen zich nu aan de regels hielden zoals binnen een bepaalde tijd afsteken, dan is dat nog iets. Maar het begint al dagen van te voren, waardoor ik niet meer alleen over straat kan. Gelukkig komt er als het goed is met ingang van de volgende jaarwisseling een vuurwerkverbod. Ik hoop echt dat er dan een einde komt aan al deze ellende. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de dieren, hulpdiensten en iedereen die overlast ervaart door vuurwerk.
Ik gun ieder zijn of haar feestje tijdens de jaarwisseling. Daarom ben ik ook voor het organiseren van een mooie vuurwerk of lichtshow. En ja dat kost wat, maar men heeft dit jaar een recordbedrag van 129 miljoen euro aan vuurwerk gekocht. En ondertussen vindt men ook dat alles zo duur wordt. Nog even snel tanken, want brandstof wordt duurder, boodschappen worden duurder etc. maar ondertussen wel veel geld uitgeven aan vuurwerk, wat dan in een paar dagen tijd de lucht in wordt geschoten.
Oudejaarsconference kijken
Tijdens de jaarwisseling blijf ik het liefste thuis. Jaren geleden was ik eens tijdens de jaarwisseling bij iemand op bezoek geweest, die het hele huis vol had, dat was echt niet leuk. Ik wil gewoon lekker tv kijken met lekkers op tafel. Met oudjaarsavond is er altijd wel wat leuks op tv. Zoals de oudejaarsconference. Dit jaar had Peter Pannekoek een prachtige oudejaarsconference. Ik vond het geweldig om te zien. Wat ik ook heel knap en mooi vindt is hoe hij mensen laat nadenken over dingen die spelen in de maatschappij. Voor mij was het stuk over hoe ontoegankelijk onze maatschappij vaak is voor mensen met een beperking het toppunt. Ik ben heel blij dat hij hierover sprak en met humor gebracht. Fantastisch! Ontoegankelijkheid is ets wat ik zelf persoonlijk ook vaak ervaar. Laatst schreef ik nog over mijn ervaringen met reizen met de trein.
Serious Request
Ik ben sowieso blij met de aandacht voor mensen met een beperking of chronische ziekte. Serious Request vroeg dit jaar aandacht voor kinderen met een spierziekte. Ze hebben dit jaar ruim 18 miljoen opgehaald voor Spieren voor Spieren. Het is geweldig dat er geld wordt opgehaald voor onderzoek en behandeling. Wat ik op LinkedIn las, zette mij aan het denken. Het ook belangrijk dat mensen met een spierziekte en andere mensen met een beperking gewoon kunnen meedoen in de samenleving. Het gaat niet alleen om geld, maar vooral om hoe we naar elkaar kijken en met elkaar omgaan. Kleine aanpassingen, open staan voor de ander kunnen al een groot verschil maken in iemands dagelijks leven. Ik hoop gewoon dat de aandacht blijvend is, maar wel op een inclusieve manier.
Reacties op mensen met een beperking
De actie van Serious Request vind ik echt prachtig. Het is goed dat er aandacht is voor kinderen met een spierziekte en dat er geld wordt opgehaald voor onderzoek en behandeling. Tegelijkertijd zit me ook iets dwars. Er wordt vaak op een bepaalde manier gepraat over mensen met een beperking: het is of heel zielig, of iemand is een inspiratie. En daar komen dan reacties bij als: “oh, wat ben je positief!”
Als ik dat lees, denk ik vaak: wat moet je anders? In een hoekje gaan zitten huilen? Leven met een beperking of een chronische ziekte is niet makkelijk in een maatschappij die vooral is ingericht op mensen die binnen de norm vallen. En die norm is in Nederland nog steeds: geen beperking, geen ziekte, en vaak ook wit en hetero (en vaak een man). Alles wat daar niet inpast, vraagt automatisch om aanpassing, meestal van degene die niet binnen de norm past, niet van het systeem en de maatschappij.
Mijn ervaring
Vanuit mijn eigen ervaring: ik heb cerebrale parese en leef in een samenleving die niet op mij is aangepast. Toch red ik me, zo op het eerste gezicht, aardig goed. Dat wordt al snel als normaal gezien. Wat mensen niet zien, is hoeveel (extra) werk dat kost. Mijn ervaring, en die van veel andere mensen met een beperking, is dat ik steeds zelf op zoek ben naar oplossingen die voor mij werken. Kleine dingen, zoals het bedenken van vaste huishoudelijke routines of het organiseren van mijn dag op een manier die haalbaar is. Zelfredzaamheid en autonomie zijn voor mij heel belangrijk.
Tegelijkertijd voel ik me vaak “ertussenin” vallen. Niet beperkt genoeg om vanzelfsprekend hulp te krijgen, maar ook niet vanzelfsprekend in staat om volwaardig mee te doen. Dus ben ik zelf gaan zoeken naar manieren die voor mij werken. Het zit ook in mij om mezelf te redden en zo min mogelijk afhankelijk te willen zijn van anderen. Die instelling heeft me ver gebracht. Maar dat wordt vaak niet gezien, omdat mensen blijven kijken vanuit hun eigen idee van wat normaal is. Terwijl, als je je echt probeert te verplaatsen in hoe het voor een ander is, er al snel een ander en gelijkwaardiger beeld ontstaat.
Op naar een inclusief 2026!
Ik hoop dat we iets vaker stil kunnen staan bij hoe dingen voor een ander voelen. Minder snel oordelen, iets meer oog voor elkaar, en een beetje ruimte voor verschil. Zodat mensen gewoon zichzelf kunnen zijn, zonder zich steeds te moeten aanpassen aan wat anderen normaal vinden.
Ik wens je alle goeds voor het nieuwe jaar!
Foto door Polina Tankilevitch via Pexels
Reacties
Geen reacties op "Waarom de jaarwisseling niet voor iedereen een feest is"
Gerelateerde blogposts
Een Surinaams kookboek hoort in mijn huis
1-08-2026
Een tijdje geleden, was ik bij mijn broertje en mijn schoonzusje thuis wezen eten. We hadden het over kookboeken en zij hadden een Surinaams kookboek: Madame Jeanette (genoemd naar de...
Ik heb eindelijk mijn kledingstijl gevonden (Yay!)
29-06-2026
Met kleding en mode heb ik altijd een soort haat-liefdeverhouding gehad. Door mijn cerebrale parese kan ik namelijk niet alles dragen. Als je een beperking hebt, ligt de nadruk vaak...
Dubbele gevoelens en angst om de Wajong
3-04-2026
Ik werk 15 uur in de week als developer. Ik bouw en onderhoud de websites voor onze klanten. Mijn werk vind ik een van de leukste dingen die er is....